Śleżyki-wileński deser

Pisałam przed Świętami o kulinarnych wspomnieniach związanych ze Świętami. Pisałam też wtedy,że  w moim domu najwięcej tradycji kulinarnych pochodzi z litewskiego stołu. Mojej mamie te dania tak posmakowały,że porzuciła wszystkie mazowieckie przysmaki-no poza ciasteczkami z masą makową, na rzecz tych potraw,jakie znał tata. Jedną z ciekawostek jest makowe mleczko z drożdżowymi ciasteczkami. Jako dziecko byłam pewna,że jest to deser powszechnie znany. Byłam zdziwiona,że  w innych domach nikt nie piecze śleżyków, ani nie stawia na stole makowego mleczka. U mnie musi być miejsce na tę potrawę. Na Litwie jada się ją raz do roku podczas Wigilii, u mnie w domu robi się ją również jedynie raz w roku. Ale tradycja jest po by ją łamać, czemuż nie ugościć gości takim oryginalnym przysmakiem? Na pewno zrobi wrażenie. Napój jest bardzo orzeźwiający, delikatny w smaku, a ciasteczka po prostu idealnie pasują do całości.

Zaczynamy od przygotowania śleżyków-zła wiadomość, należy je przygotować mniej więcej tydzień przed-tolerancja dwa dni. Prawda jest taka im dłużej śleżyki leżakują są smaczniejsze. Więc do pracy.
W misce rozcieram drożdże z cukrem, zostawiam na kwadrans. Do rozczynu dodaję mleko,mąkę i mak. Zagniatam ciasto-powinno wyjść dość twarde, zostawiam je na pół godziny. Gdy ładnie wyrośnie biorę kawałek ciasta, formuję wałeczki i nożem odkrajam małe kawałeczki. Na blasze wyłożonej papierem do pieczenia wysypuję śleżyki, piekę je w mocno rozgrzanym piekarniku przez 10 minut. Gdy ostygnie przesypuję je do misek i bez przykrycia przechowuję je w ciepłym miejscu. Jeżeli chcecie ten proces przyśpieszyć to warto położyć je na kaloryferze.

Mak zalewam wrzątkiem, zostawiam na noc. Rano odcedzam, i mielę dwukrotnie w maszynce. Do maku dodaję rodzynki, miód i migdały. Zalewam wrzątkiem, dodaję sok z jednej cytryny. Chłodzę przez minimum godzinę przed podaniem.

Do miseczek wlewam mleczko, dodaję śleżyki, ja pałaszuję od razu, ale są tacy co lubią jak ciasteczka zmiękną,więc zostawiają deser na minimum kwadrans.

Mój śleżykowy piesek 😉