Zebra

Gdziekolwiek nie spotkam się z tym ciastem widzę komentarze-smak dzieciństwa, to ciasto pamiętam z domu, pyszne ciasto, które piekła mama i babcia i tak dalej. Tymczasem w moim domu nigdy na stole żadna zebra się nie pojawiła. Ani jako deser, ani jako domowy zwierz. Jako,że przepis na to ciasto nie brzmi jakoś wyjątkowo skomplikowanie, postanowiłam zmierzyć się z zebrą i sprawdzić ileż to straciłam nie jedząc jej nigdy wcześniej. Trochę bałam się -patrząc na wiele efektów końcowych, że osiągnięcie „zebrowych ” paseczków jest czasochłonne i skomplikowane. Nie oszukujmy się bowiem, gdy dawali talenty artystyczne musiałam nieźle zaspać i nie załapałam się choćby na kapkę zmysłu plastycznego. Na szczęście okazało się,że przygotowanie tego ciasta nie jest niczym skomplikowanym, i można śmiało je zrobić w środku tygodnia jako miłe urozmaicenie popołudniowej herbatki. Co do smaku? Zebra to naprawdę smaczne ciasto. Dzięki wodzie gazowanej jest puszyste, lekkie, delikatne. Naprawdę polecam je zrobić-jeżeli tak jak ja, wychowaliście się bez spróbowania tego zwierzo-ciasta. A tymczasem oddalam się po kolejny kawałek do herbatki i książki.

Oddzielam białka od żółtek. Białka ubijam ze szczyptą soli na sztywną pianę. Żółtka ucieram z cukrem kokosowym i ekstraktem waniliowym na jasny krem. Mąki przesiewam,dodaję proszek do pieczenia, łączę z masą żółtkową. Dodaję wodę gazowaną i olej. Gdy ciasto jest dobrze wymieszane dodaję białka i bardzo delikatnie mieszam całość.

Ciasto dzielę na dwie części. Do jednej dodaję łyżkę mąki, do drugiej dodaję kakao. Masy dokładnie mieszam. Tortownicę smaruję masłem i wysypuję bułką tartą. Chochelką wylewam jasne ciasto, na nie wylewam ciemne i tak do skończenia obu mas.
Ciasto piekę godzinę w 170 stopniach.
Po ostudzeniu można polać czekoladą.

Przypominam też o konkursie:

Konkurs